آری دوست من 

 قدر تنهایی هایمان را بدانیم که بزرگترین نعمت برای درک خویشتن است

 اما به گمانم گاه زیر حرف های ابری گرفته ی هم بارانی شویم بهتر است ؛

 تا در سرمای سوزان تنهایی خویش یخ بزنیم و

 درگرمای طاقت فرسایش ذوب شویم !

 دوستی آسمانی بخشنده است

 با باریدن های من و تو

 جوانه می زنیم

 رشد می کنیم

 سبز می شویم

 دوستی کوهی پا برجاست

 بنای دوستی ما گاه از سنگریزه هایی است  که به هم پرتاب می کنیم

 زخمی می شویم

 اما محکممان می کند

 روی هم که می مانند بالاترمان می برد  ، نه ؟*

 ... **

 راستی یادت نرود من و تو دیگر تکرار نخواهیم شد !

  *می دانم که خوب می فهمی !

** طبیعت دوستی چنان طبیعت پاک و ناب خدا سهل وممتنع است؛

 بیا ترجمان خوبی برایش باشیم .